محمّد جواد بلاغى و حكمت را نزد شيخ عبد الكريم زنجانى و خارج را از محضر آيات : ميرزا محمّد حسين نائينى ، شيخ ضياء الدّين عراقى ، شيخ محمّد حسين غروى اصفهانى و سيد ابو الحسن اصفهانى بهره‌مند شد و خود اقدام به تدريس و تشكيل حوزهء درسى نمود و جمع كثيرى از طلاب نزد ايشان تلمذ كردند . سپس به شهر سامرا مهاجرت كرد و علاوه بر تدريس و ارشاد ، حوزهء علميهء آنجا را نيز اداره مىنمود . سپس به نجف مراجعت فرمود و به امور مذكور ادامه داد . در سال 1391 ق در اثر فشارهاى دولت عراق به ايران مهاجرت كرد و برحسب خواهش علما و بزرگان اصفهان در آن سامان سكونت اختيار كرد و صبح‌ها در مدرسهء صدر و عصرها در مدرسهء جلاليه « احمدآباد » به تدريس اشتغال داشت . در ضمن چند سال برحسب خواهش حاج رضا عمادزاده ، شب‌هاى ماه مبارك رمضان در حسينيهء عمادزاده به مدت يك ساعت ، مردم را موعظه و ارشاد مىفرمود و در موضوع ولايت سخن مىگفت . آيت‌اللّه لنكرانى ، فقيهى جامع و مجتهدى بارع بود و در حكمت و كلام و تفسير و رجال و ادبيات عرب و لغت و تاريخ و شعر صاحب ذوق و اطلاع عميق بود . استاد شيخ محمّد رازى دربارهء ايشان بعد از نقل مطالبى مىنويسد : ( ايشان گذشته از مقام علم و فضل ، عالمى پارسا و موصوف به تقوا و داراى ملكات فاضلهء اخلاقى و محامد آداب و محاسن اخلاق و مبرا از تظاهرات و بسيار متواضع و خليق مىباشد ، و از امامت و تعيّنات روحى دورى مىنمايند و در اصفهان هرچند علماى اعلام و متدينين اصرار براى نماز جماعت و ادارهء مسجدى نمودند ، نپذيرفتند . و خود را با آن مقام شامخ علمى و زهد و تقوا لايق اين سمت ندانسته و به نماز ديگران شركت مىنمايند ) . از آثار او 1 - او فى البيان در شرح قصيدهء منجيه ، اثر طبع علامه سيد محمّد فرزند سيد