و در سال 1346 ق مجددا به نجف مهاجرت تا سال 1350 ق توقف و از محضر آيتين : اصفهانى و عراقى مستفيض شده ، و پس از رسيدن به مقام شامخ اجتهاد و دريافت اجازه به كرمانشاه بازگشته و به انجام وظائف دينى و روحى از قبيل : امامت جماعت و تعليم و تربيت عده‌اى از محصلين كرمانشاه نموده ، و در سال 1385 ق اقدام به تعمير مدرسهء علميهء ( عماد الدوله ) كه در شرف انهدام بود نموده ، و آنجا را مسكن طلاب قرار داده كه تا هم‌اكنون از مدارس دائر كرمانشاه ، و در تحت سرپرستى فرزند برومندش حجة الاسلام حاج آقا حسام الدّين اداره مىگردد . وى در روز شنبه دوم / ربيع ثانى / 1393 ق مطابق با 15 / ارديبهشت 1352 ش دار فانى را وداع گفته و با تجليل فراوان تشييع و حمل به قم گرديده ، و در آنجا نيز عموم مراجع و آيات و طلاب حوزهء علميه تشييع نموده ، و در مقبرهء فاطميه بين مسجد اعظم و صحن عتيق مدفون گرديد . او داراى آثار قلمى چندى است كه به آن اشاره مىگردد : 1 - تقريرات فقه اصفهانى به نام الدرر الفقهية . 2 - تقريرات اصول عراقى به نام الدرر النجفية . 3 - قاعدة لا ضرر و لا ضرار . 4 - كتابى در توحيد . 5 - اثبات امامت و ولايت . 6 - مجالس رمضان و عاشوراء . - منابع 1 - سراج المعانى در احوالات سيد ابو الحسن اصفهانى 124 . 2 - گنجينهء دانشمندان 7 / 417 .