به تفكر و انديشه و عقيده‌مندى شناخته شده بود و دلش براى مذهب مىتپيد . در نظر او ، زندگى مادى اين دنيا ، پست و بىارزش بود . به خوراك و پوشاك اهميتى نمىداد و زيستى او خبر مىداد . در دهه آخر حيات سراسر بركت خود ، همراه شهيد موسوى ، به انگيزه تسهيل آموزش و يادگيرى زبان عربى ، كتابى به نام « عربى آسان » تهيه و تدوين كرد ، كه مورد استقبال محافل آموزشى واقع شد . اين كتاب ، نه تنها در دبيرستان علوى جايگزين ساير كتابها شد ، بلكه در حوزه‌هاى علميه نيز جاى خود را باز كرد . سرانجام در سازمان تدوين كتاب‌هاى درسى آموزش و پرورش مورد توجه قرار گرفت و تأليف كتاب عربى دوره راهنمايى برعهده اين دو شخصيت گذاشته شد . ازآن‌پس تا امروز نيز ، اين كتاب همچنان راهگشاى افرادى است كه در پى آموختن زبان عربىاند . ولى . . . دريغ و افسوس كه « دايم گل اين بستان شاداب نمىماند » ! در سال 1347 ش ، به دنبال يك سرماخوردگى ساده ، استاد بيمار شد و به مرور زمان بيمارىاش شدت يافت . سرانجام به تشخيص پزشكان ، بيمارى استاد ، سرطان اعلام شد . به توصيه آنها ، استاد بايست براى معالجه به خارج از كشور عزيمت مىكردند . ولى ايشان نمىپذيرفت تا اينكه ، آيت‌اللّه سيد محمّد هادى ميلانى ، مرجع تقليدشان حكم كردند كه براى معالجه تشريف ببرند . استاد پس از بازگشت از اين سفر درمانى ، بر حجم كار خود افزود . گويا دريافته بود كه زمان زيادى از عمر او باقى نمانده است و بايد هرچه در توان دارد به كار بندد ، تا افقهاى روشن دين‌دارى توأم با عزت را به مشتاقان بنماياند . متأسفانه بعد از پنج سال ، بار ديگر بيمارى استاد شدت گرفت . در سال 1352 ش ، به دومين و واپسين سفر معالجاتى خود رفت . اما در شامگاه دوشنبه 21 / آبان ، مقارن ساعت 19 ، آن آفتاب علم و ادب غروب كرد و دلهايى را در داغ ماتم خود سوگوار و عزادار ساخت . مراسم تشييع پيكر مطهر او در تهران و قم ، با حضور مقامات علمى و دينى و