دقت مىكرد و در تمام دورهء سال كرسى تدريس حديث داشت . محقّقان دربارهء كنيه سليمان بن منصور اختلاف‌نظر دارند . عده‌اى او را ابو الحسن و برخى ديگر أبو هلال ناميده‌اند و همين‌طور بعضى از سيره‌نويسان لقب او را زرغنده ( زرگنده ) و برخى ديگر بزاز نوشته‌اند . « 1 » او رواياتش را از طريق سفيان بن عيينة ، ابو الأحوص سلام بن سليم ، عبد اللّه بن مبارك ، عبد الجبّار بن ورد ، عبد الحميد أبى سلمه مدنى ، مسلم بن خالد زنجى ، أبى سهل نصر بن عبد الكريم بلخى صيقل و ابو حفص العبدى نقل مىكرد . همچنين محدّثان بزرگى چون نسائى ، احمد بن على أبار ، محمّد بن على حكيم ترمذى و محمّد بن رمح از طريق ابو الحسن سليمان بن منصور بلخى رواياتى نقل كرده‌اند . ابن حبّان او را مستقيم الحديث مىداند و مىگويد : « در طريق نقل وى هيچ‌گونه اشكالى ديده نمىشود » . « 2 » سرانجام ابو الحسن سليمان بن منصور بلخى در سال 240 ه . ق . جهان را بدرود گفت . « 3 » [ 250 ] سميع بلخى ملا سميع بلخى در بلخ قدم به عرصه وجود نهاد و در آن سرزمين نشو و نما كرد و تحصيلات خود را در زادگاهش به پايان رسانيد . آن‌گاه به شعر و ادبيات روى آورد .

--> ( 1 ) - تاريخ الاسلام ، ذهبى ، حوادث سالهاى 231 - 240 ه . ، ص 187 . ( 2 ) - الثقات ، ج 8 ، ص 279 . ( 3 ) - تهذيب الكمال ، ج 12 ، ص 75 - 76 ؛ تهذيب التهذيب ، ج 4 ، ص 221 ؛ المعجم المشتمل ( ترجمه ) 406 ؛ الكاشف ، ج 1 ، ص 400 ؛ العبر ، ذهبى ، ج 1 ، ص 318 ؛ اكمال مغلطاى ، ج 2 ، ص 133 ؛ نهاية السؤل ، ص 130 ؛ خلاصة تهذيب التهذيب ، ج 1 ، ( ترجمه ) ، 2747 ؛ تقريب التهذيب ، ج 1 ، ص 319 ؛ سير اعلام النبلاء ، ج 8 ، ص 214 ؛ البداية النهايه ، ( سليمان بن مسلم ) ، ج 9 ، ص 136 .