وى در ابتدا « ريحانى » تخلص داشت ، ولى پس از مدتى لفظ جانى را به عنوان تخلّص برگزيد . او از طبعى روان و قريحه‌اى سرشار برخوردار بود و اين بيت ازوست : « 1 » تا جلوه كرد خط و لب يار سبز و سرخ * آتش علم زد از دل‌افگار سبز و سرخ [ 112 ] جبير بن بور بلخى جبير بن بور بلخى از جمله محدّثان بلخ بشمار مىرود . او دانش را در زادگاهش فرا گرفت و در علم رجال و حديث صاحب‌نظر شد . جبير بن بور بلخى رواياتش را از طريق محمّد بن عمر و رباطى و خلّاد بن يحيى و جماعت ديگرى از محدّثان نقل كرده است . ازسوىديگر ، ابراهيم بن احمد بن عبد الواحد مروزى و عدّه‌اى از روات از جبير بن بور بلخى رواياتى نقل كرده‌اند . برخى از محققان او را جبير بن فور خوانده‌اند خلّاد بن يحيى مىگويد : جبير بن بور بلخى در سال 257 ه . ق وفات كرد . « 2 » [ 113 ] جبريل بن احمد بن محمّد فاريابى ابو محمّد جبريل بن احمد بن محمّد فاريابى ، از مشاهير علماى اماميّه از خطهء پرافتخار فارياب بوده است . تاريخ تولّد و وفات اين مرد بزرگ معلوم نيست .

--> ( 1 ) - تذكرهء مجالس النفائس ، ص 72 . ( 2 ) - المشتبه ، ج 1 ، ص 124 ؛ توضيح المشتبه ، ج 2 ، ص 113 .