كنند . « 1 » اين سخنان در شاه كارگر افتاد و « ميرزاى عالميان مخذول و معزول گرديد » اما شاه‌عباس به خاطر خدماتى كه او كرده بود « به حبس و قيد او فرمان نداد . » « 2 » از آنجا كه ميرزاى عالميان توقع بىحرمتى از شاه نداشت پس از چند روز بيمار شده از شاه تقاضاى مرخصى كرد . شاه به او اجازه داد و پس از اينكه انگشتر و دوات و قلم مرصع را به شاه پس داد رهسپار قزوين شد . چون به قزوين رسيد بيماريش شدت گرفت و چون بر مرگ خود آگاهى يافت چند نفر از مردم متدين قزوين را خواسته وصيت خود را به آنان باز گفت از جمله گفت « هيهات هيهات چندين سال وزارت كردم و چندين خانه را غارت نمودم و دل‌ها به درد آوردم كه يك دل از خود راضى كنم آن مقدور و ميسر نشد . » « 3 » سپس همراهان خود را خواست و دارايى خود را از فرش و ظروف نقره و طلا و پول نقد به قلم آورد . مبلغ سيصد تومان را براى مخارج فرزندان و سيصد تومان ديگر را هم براى مخارج حمل جنازه و دفن بدنش در حرم مطهر حضرت رضا عليه السّلام به مردى امين سپرد و بقيه دارايى خود را كه مبلغ هفت هزار تومان بود با نامه‌اى سرگشاده به خدمت شاه‌عباس فرستاد و خود در شب جمعه 22 رمضان سال 1017 ه . ق دعوت حق را لبيك گفت . « 4 » خواجه محمد يوسف ضياء تاريخ وفات ميرزاى عالميان را به نظم درآورده است . ميرزاى جهان كه بد جهان را مالك * برداشت دل از مفرده و من ذلك روح القدس از براى تاريخش گفت * انت الباقى و كل شىء هالك روى هم رفته ميرزا دوازده سال وزارت گيلان و مازندران و كسگر و آستارا و پنج سال وزارت قزوين و يك سال وزارت خراسان را در دست داشت . « 5 »

--> ( 1 ) - عبد الفتاح فومنى : پيشين / 140 ( 2 ) - همان / 141 ( 3 ) - همان / 143 ( 4 ) - همان‌جا ؛ نصر اللّه فلسفى : پيشين / 459 - 460 ( 5 ) - عبد الفتاح فومنى : پيشين / 144