خراسان بود . او به‌ويژه در زمينه فلاحت و توسعه فرآورده‌هاى كشاورزى و امور عمرانى از ساير مالكان معاصرش پيش گرفته بود . وى در 27 جمادى الثانى سال 1324 ه . ق در شهر مشهد پا به عرصه وجود نهاد . ابتدا به تحصيل علوم دينى پرداخت اما پس از چندى به كار تجارت و فلاحت روى آورد و چون در امور كشاورزى صاحب‌نظر بود براى پيشرفت آن در ابتداى كارش ، كه سيستم مكانيزه كشاورزى در ايران رايج نبود ، به احياى قنوات باير پرداخت و روستاهاى متروك را از نو بنياد نهاد و نيز اراضى باير را تبديل به كشتزارها و باغستان‌هاى سرسبز نمود . اما پس از اجراى قانون اصلاحات ارضى كه بيشتر املاكش به زارعين فروخته شد ، شروع به حفر جاده‌هاى عميق نمود و با به كار گرفتن وسائل و ابزار نوين كشاورزى و تبديل روش سنتى به سيستم مكانيزه در جهت افزايش سطح كشت و توسعه كشاورزى اهتمام ورزيد . از جمله كارهايى كه به دست وى انجام گرفت بازسازى بند سلامه و كوشك تاريخى سلامه در بين سال‌هاى 1326 - 1330 ه . ش بود . او در روستاى سلامه آب‌انبار ، مدرسه و درمانگاه فاطميه را ساخت و روستاهاى حسن‌آباد و علىآباد را تأسيس نمود و منزل مسكونى خود را در مشهد وقف آموزش و پرورش كرد . نامبرده در ضمن فعاليت‌هاى اقتصادى و كشاورزى و دامدارى از كارهاى سياسى بر كنار نبود و از آن جمله در رفع نابسامانىهايى كه از ورود قواى مهاجم متفقين در شهريور ماه 1320 در مشهد به وجود آمد همكارى نمود و به همين دليل مدتى طولانى در زندان سياسى متفقين در تهران و رشت به سر برد . چون مردى موجه و سرشناس و خير بود در دوره دهم از سوى مردم مشهد به نمايندگى مجلس شوراى ملى انتخاب گرديد ، اما در اواخر عمر اين امور را به آقاى على قرشى فرزندش محول نمود و خود در تهران زندگى مىكرد تا اينكه در سن