مشهد مستقر بود ؛ « 1 » بنابراين حيدر ميرزا خود را براى جانشينى پدر شايسته و برحق مىدانست . علاوه بر اينكه پيشكار شاهزاده به نام معصوم بيگ صفوى و بعد از او پسرش صدر الدّين همراه مادرش اين خواسته را به حيدر ميرزا گوشزد مىكردند . حيدر هم كه بر « حسب صورت و سيرت » از شاهزادگان ديگر امتياز داشت ، « 2 » سعى مىكرد بر وفق رضاى پدر ، سلوك نمايد ، در نتيجه توجه خاص شاه‌طهماسب را به خود جلب كرد تا حدى كه در اواخر عمر كه شاه‌طهماسب در دولتخانه حاضر نمىشد ، برخى امور توسط اين شاهزاده انجام مىشد . بدين‌ترتيب در اطراف شاهزاده گروهى گرد آمدند كه خواستار جانشينى او شدند كه شامل ايل استاجلو ، گرجيان كه مادر حيدر ميرزا از اين قوم بود و شاهزاده مصطفى ميرزا ( مقتول 984 ه . ق ) و چند تن ديگر از بزرگان بودند . در مقابل گروهى طرفدار جانشينى اسماعيل ميرزا بودند كه شامل ايل افشار ، ذو القدر و شاهزاده پرى خان خانم ، دختر شاه‌طهماسب بودند . « 3 » در سال 982 ه . ق يا به روايت ملا جلال الدّين منجم ، در 983 ه . ق « 4 » كه شاه‌طهماسب دچار بيمارى شد و احتمال مرگ او مىرفت ، دو دسته اسماعيل ميرزاييان و حيدر ميرزاييان براى بر تخت نشاندن شاهزاده مورد نظر خود به تكاپو افتادند . در نتيجه بين آنها درگيرى شدت گرفت اما بعد از مدتى شاه‌طهماسب دوباره به حالت عادى برگشت و طرفين دعوا يكديگر را به ضديت با شاه متهم كردند . هرچند شاه‌طهماسب عكس العمل شديد و آشكارى عليه سردمداران اين دعوا از خود نشان نداد ، اما به تحريك پرى خان خانم به تدريج امراى طرفدار حيدر ميرزا را به بهانه‌هاى مختلف از

--> ( 1 ) - همان 2 / 629 ( 2 ) - اسكندر بيگ منشى : پيشين 1 / 216 ( 3 ) - همان 1 / 197 - 198 ( 4 ) - ملا جلال الدّين محمد منجم يزدى : پيشين / 25