در جاى ديگر مىنويسد : « در آستانه مقدسه رضويه به منصب و لقب بدايع‌نگار مفتخر و در انشاء فرمانهاى سركار فيض آثار و فن ترسل آستان مقدسه وحيد و مشتهر است . دار الانشاء آستانه مقدسه به او تفويض است . در هر حال كه از طرف حضرت رضا - عليه آلاف التحية و الثناء - خلعتى براى اعليحضرت شاهنشاه ايران و حضرت اسعد ولايتعهد و حضرت مستطاب صدراعظم فرستاده مىشود ، فرمانهاى آن خلاع را آقا ميرزا فضل اللّه به عربى و فارسى با بيانات رائقه و كلمات فائقه انشاء و صادر كرده و به مهر مبارك رضوى موشح و به ثبت امضاى دفتر آستانه مقدسه مزين ساخته براى ايشان به طهران و آذربايجان ارسال مىدارند . » 5 بدايع‌نگار هم‌زمان با انقلاب مشروطيت به تهران رفت و از سال 1325 ه . ق . به مدت دو سال در مدرسه علوم سياسى تهران معلم ادبيات بود و « غالب رجال مهاجر سمت شاگردى آن مرحوم را داشتند . » ( 5 ) با اتمام دوره استبداد صغير وى به مشهد بازگشت . مدتى در مدارس ملى و علميه به تدريس ادبيات پرداخت و چندى نيز مديريت دبستان « رحيميه » از مدارس جديد بعد از مشروطيت برعهده وى بود 6 . با تأسيس « اداره فرهنگ و فوائد عامه » وى ابتدا معاونت و سپس براى سالها سمت رياست آن اداره را داشت و در ضمن از سال 1338 ه ق / 1299 ه ش مجله ماهانه « الكمال » را كه دربرگيرنده موضوعات دينى ، اخلاقى و گاه ادبى بود در مشهد منتشر كرد . محل اين مجله كه با چاپ سربى منتشر مىشد ابتدا در سراى ملك و سپس از شماره هشتم در منزل خود بدايع‌نگار در كوچه نو بالاخيابان قرار داشت . از آنجا كه « الكمال » مجله‌اى دينى بود بيشتر مشتركان آن روحانيون و علما بودند 7 . تيزبينى بدايع‌نگار در تأليفات تاريخى و جغرافيايى ، باعث شد تا نظرات او مورد استناد نويسندگان بعدى قرار گيرد . على مؤتمن در تاريخ آستان