در خانواده‌اى مذهبى پا به عرصه وجود نهاد ، مقدمات را در شهر طسوج فراگرفت و در سال 1280 ه ش براى ادامه تحصيل به مشهد آمد و نزد آية اللّه حاج ميرزا حبيب اللّه ملكى تبريزى و اساتيد ديگر به آموزش فقه و اصول و فلسفه پرداخت و پس از ده سال به طسوج برگشت و به اقامه نماز و ترويج دين همت گماشت . بعد به دعوت مردم خوى به اين شهر رفت و در مسجد جامع امام خمينى اين شهرستان به اقامه نماز و در كنار آن به تدريس مشغول گرديد ، تا اينكه به نجف هجرت نمود و مدت سى سال در محضر آيات سيد ابو الحسن اصفهانى ، سيّد محسن حكيم ، و حاج سيّد ابو القاسم خويى درس آموخت و به مقام رفيع اجتهاد دست‌يافت و اجازه دريافت نمود . آية اللّه طسوجى ضمن تحصيل به تدريس فقه و اصول و فلسفه و تفسير دست‌يازيد و شاگردان برجسته‌اى از جمله آية اللّه حاج شيخ عباس طسوجى مقيم قم و آية اللّه تقوى مقيم بمبئى هندوستان در محضر او درس خواندند . ميل شديد به زيارت مرقد پاك امام هشتم موجب شد تا مرحوم ايسى در سال 1348 ه ش به مشهد آمد و طى ديدار با آية اللّه العظمى سيّد محمّد هادى ميلانى ، متقاعد شد بقيه عمر خود را به منظور تدريس در حوزه علميه مشهد در اين شهر بماند . و ايشان سال 1350 ه ش در مشهد رحل اقامت افكند و به تدريس خارج فقه و اصول و تأليف پرداخت . سرانجام در صدمين سال حيات پرثمر خود ، روز پنجشنبه 31 مرداد 1359 ه ش دار فانى را وداع