اصفهان كسب علم كرد . حدود 9 سالگى پدر را از دست داد و حدود 12 سالگى رهسپار نجف شد . او با توصيه آية اللّه حاج آقا رحيم ارباب اصفهانى ، از آغاز ورود به عراق با آية اللّه العظمى سيّد اسماعيل صدر ( م 1338 ه ق ) در ارتباط بود و با عوالم روحانى آشنا شد و اصول را نزد آخوند خراسانى و فقه را نزد سيّد محمّد كاظم يزدى تحصيل كرد . در همين دوره ، پس از آشنايى با مبانى سير و سلوك شرعى مرحوم صدر ، با سيّد احمد كربلايى ( م 1332 ه ق ) و شيخ محمّد بهارى همدانى ، از شاگردان برجسته ملّا حسينقلى همدانى ( م 1311 ه ق ) و سيّد على قاضى و سيّد جمال الدّين گلپايگانى ، آشنا گرديد و از آنها بهره برد . هم‌زمان با انقلاب مشروطيت در ايران به اتفاق آية اللّه سيّد محمود شاهرودى و آية اللّه سيّد جمال الدّين گلپايگانى ، در اولين دوره درس ميرزاى نائينى شركت نمود و اين درس نزديك پنج سال ادامه يافت و عيد فطر 1338 ه ق در 35 سالگى اجازه اجتهاد را از ميرزاى نائينى دريافت نمود و همين اجازه را آقا ضياء الدّين عراقى ، سيّد ابو الحسن اصفهانى و حاج شيخ عبد الكريم يزدى نيز تأييد نمودند . او از حدود 30 سالگى پس از توسلات و براى رها شدن از پريشانى خاطر ، به تحول شگرف دست‌يافت و ازآن‌پس اراده كرد داده‌هاى بلند قرآن و عترت را بدون ذرّه‌اى خلط و امتزاج با انديشه‌هاى ديگر ، به كار ببندد . ميرزا سال 1340 ه ق به مشهد آمد .