شعبان ، رمضان و ايام البيض هر ماه را روزه‌دار بود و شبها تا صبح بيتوته مىكرد . حاج شيخ ، خواندن و نوشتن و زبان و ادبيات عرب را در اصفهان فراگرفت و فقه و اصول و منطق و فلسفه را نزد آخوند ملّا محمّد كاشى و ميرزا جهانگير خان قشقايى تلمذ كرد و تفسير را از محضر تنى چند از فحول دانشوران آن عصر بهره جست . او سال 1303 ه ق عازم مشهد شد و يك سال در اين شهر اقامت كرد و سال بعد براى تكميل معارف الهى به نجف مشرف گرديد و نزد سيّد محمّد فشاركى و سيّد مرتضى كشميرى و ملّا اسماعيل قره‌باغى دانش آموخت . سال 1311 ه ق بار ديگر به مشهد سفر كرد و تا سال 1314 ه ق در مشهد ماند . در اين مدت در مدرسهء حاج حسن و فاضل خان سكونت داشت و براى رياضت حجره‌اى در صحن عتيق برگزيد و به مدت بيش از يك سال ، هر شب در حرم امام رضا عليه السّلام به ختم قرآن نايل مىگرديد و روزها را در محضر علما بسر مىبرد و در درس حاج محمّد على فاضل و مير سيّد على حائرى يزدى ، حاج آقا حسين قمى و ميرزا عبد الرحمن مدرّس شركت مىجست . ايشان بر اين باور بود كه بعد از علم توحيد و ولايت و احكام شريعت كه آموزش آن واجب است ، بايد به تحصيل دانشهاى ديگر روى آورد ، چون جهل هر دانشى ناپسند است و مراد از حرمت برخى از فنون و علوم ، به كار گرفتن آنها است نه آموزش آنها ، ايشان فقه و تفسير و هيئت و رياضيات