خدمت پدر فراگرفت و علوم ادب را نزد « اديب طوسى » و ميرزا محمّد باقر مدرّس و ميرزا عبد الرحمن مدرس تلمذ كرد و در سال 1319 ه ق و در آستانهء انقلاب مشروطيت به حضور ميرزا عبد الجواد نيشابورى رسيد و مدت شش سال در درس وى حاضر شد . علوم ادب را نزد او تكميل كرد و به درجه‌اى از دانش رسيد كه استاد ، اجازه تدريس به وى داد و او را « رجل فاضل » خواند . وى علاوه بر آن از آيات ، شيخ محمّد حسين نائينى و سيّد هادى خراسانى حائرى ، نيز اجازه علمى و روايى دريافت كرد . آنها در اجازات خود مقامات علمى اديب را ستودند . اديب در زمان رضا خان جذب كارهاى آموزشى فرهنگ و هنر شد و بخشى از عمر خود را دبيرى و مدتى در آستان قدس مدرسى نمود و در سال 1336 ه ش بازنشسته شد و در سال 1347 ه ش در 85 سالگى زندگى را بدرود گفت و در دار السعاده حرم حضرت رضا عليه السّلام در كنار قبر پدرش دفن گرديد . اديب در آخرين سالهاى زندگى خود كارى جز خادمى حضرت و تأليف آثار تاريخى و ادبى نداشت . كتاب « الحديقة الرضوية » ، « تاريخ انقلاب طوس » و « دستور حسن » از آثار پربهاى اوست . وى دستور حسن را براى تدريس در مدارس نوشت و مكرر به چاپ رسيده است . اديب هروى اهميت ويژه‌اى به تدوين تاريخ ، بخصوص تاريخ معاصر مىداد و خود وى نقش مؤثرى در ضبط و ثبت رويدادهاى عصر خود ايفا كرده است . ايشان در هر دو كتاب گرانبهاى « تاريخ انقلاب طوس » و « الحديقة الرضوية » مشاهدات خود و معاصرينش را در زمينهء روزگار مشروطيت ، واقعهء به توپ بستن حرم مطهر توسط نيروهاى روس ، قيام گوهرشاد ، وقايع شهريور 1320 ، اشغال خراسان توسط قواى روس و قيام صولت السلطنه هزاره را با دقت و وسواس بسيار زيادى نوشته و به خاطره تاريخ سپرده است . او به لحاظ