روزه و پنج روز پس از پايان ماه دوازدهم ، كه اين پنج روز در گاه‌شمارى حبشى « ياغمن » ( معرّب اپوگونيا ) ناميده مىشد ، با اين تفاوت كه در گاه‌شمارى حبشى در هر چهار سال يك روز كبيسه مىشد . ماه‌هاى سال نيز اسمهايى خاص داشت . پس از جنگ جهانى اول و تجزيهء قلمرو عثمانى به كشورهاى متعدد ، با توجه به عدم تطبيق گاه‌شمارى هجرى قمرى با طول سال شمسى و جابجايى فصول در گاه‌شمارى هجرى قمرى ، عملا گاه‌شمارى ميلادى گاه‌شمارى رسمى بسيارى از اين كشورها شد . درعين‌حال هركدام از اين كشورها به طراحى گاه‌شمارى ملى نيز اقدام كردند ؛ از جمله ، در ليبى ، پس از به قدرت رسيدن معمر قذافى در 1347 ش نوعى گاه‌شمارى شمسى ، با مبدأ وفات پيامبر اسلام و نه مبدأ هجرت ، طراحى شد و رسميت يافت . طول سال و آرايهء اجراى كبيسه در اين گاه‌شمارى همچون گاه‌شمارى ميلادى بوده و دولت ليبى نامهاى جديدى براى ماه‌هاى سال وضع كرده است . در سوريه ، گاه‌شمارى سلوكى با مبدأ ميلادى با ماه‌هاى سريانى در كنار گاه‌شمارى هجرى قمرى مورد استفاده قرار مىگيرد . در مصر ، پس از تشكيل جمهورى ، نوعى گاه‌شمارى شمسى با عنوان « تاريخ جمهورى مصر » وضع شد كه مبدأ آن 18 ژوئن 1953 / 7 شوال 1372 ، روز اعلام تشكيل جمهورى مصر ، بود . در اين گاه‌شمارى طول سال با گاه‌شمارى ميلادى برابر بود و ماهها نيز به ترتيب سى روزه و 31 روزه بودند ، بجز ماه دوازدهم كه تنها در سالهاى كبيسه 31 روزه بود . همچنين نامهاى گوناگونى براى ماه‌هاى سال وضع شد . در اين گاه‌شمارى در يك دورهء 28 ساله ، هفت سال كبيسه محسوب مىشد . اين گاه‌شمارى هنوز هم در برخى تقويمهاى چاپى مصر درج مىشود .