همچنين به گفتهء نورى ، بهائى از مير محمد باقر داماد معروف به ميرداماد روايت كرده است . نيز معروف است كه در علوم غريبه شاگرد محمود دهدار ( متوفى 1016 ) بوده است . هرچند اين مطلب در منابع معتبر نيامده و احتمالا بهائى ، علوم غريبه را از كتابهايى كه شيخ على منشار از هند آورده بود آموخته است . شهرت علمى و موقعيت اجتماعى بهائى شاگردان بسيارى را در محضرش گرد آورد . امينى ، كاملترين گزارش از اسامى شاگردان شيخ و راويان او را گردآورى كرده است . وى از 97 نفر با ذكر منبع و ترتيب الفبايى نام مىبرد كه مشهورترين آنها عبارت‌اند از : محمد تقى مجلسى ؛ محمد محسن فيض كاشانى ؛ صدر المتألهين شيرازى ؛ سيد ماجد بحرانى كه بر الاثناعشريّهء بهائى ( دربارهء نماز ) تعليقه نگاشته است . شيخ جواد بن سعد بغدادى معروف به فاضل جواد ، شارح خلاصة الحساب و زبدة الاصول شيخ بهائى ؛ ملّا حسنعلى شوشترى كه در 1030 از بهائى اجازهء روايت دريافته داشته است ملّا خليل بن غازى قزوينى ( متوفى 1089 ) ؛ شيخ زين الدّين بن محمد نوادهء شهيد ثانى ؛ ملّا صالح مازندرانى ؛ مجتهد كركى ؛ على بن سليمان بحرانى معروف به امّ الحديث ؛ رفيع الدّين محمّد نائينى مشهور به ميرزا رفيعا . وفات بهائى چند روز قبل از مرگ با جمعى از همراهان و شاگردان خود به زيارت قبر باباركن‌الدين شيرازى رفت و مكاشفه‌اى برايش روى داد كه از آن نزديك بودن مرگش را استنباط كرد . محمد تقى مجلسى كه خود از همراه شيخ بوده ، اين مكاشفه را گزارش كرده است . بهائى ازآن‌پس خلوت گزيد و بعد از هفت روز بيمارى از دنيا رفت و طبق وصيتش او را به مشهد انتقال دادند و در