است كه متن آن از محمد بن اشرف سمرقندى ( م 600 ق ) مىباشد . چنان‌كه قبلا به نگارش آمد . 8 . شرح بر رساله بيست باب ، اصل رساله از خواجه طوسى رحمه اللّه مىباشد . كه آن را از كتاب بزرگش معروف به « صد باب » مختصر كرده است . « 1 » مولى الياس اردبيلى ( سده 10 ق ) شيخ الياس بن ابيه دايى محقق و مقدس اردبيلى ، احمد بن محمد ( م 933 ق ) علامه فلكى ، رياضى در فنون نظرى و علوم عقلى به ويژه در هندسه و فلك مرجع بوده و در ساير علوم رياضيات سرآمد و يگانه عصر خويش به شمار مىرفته است ، اين امر سبب شده كه همايون شاه تيمورى از او دعوت كرده و او به اين خواسته پاسخ مثبت ، دعوت او را پذيرفته و عراق را به سمت كابل ترك كرده است . همايون شاه مقدم او را غنيمت شمرده و با خورسندى تمام هداياى زياد و جوايزى از جمله بخشى از اراضى حاصلخيز از نواحى موهان از شهرهاى « اوده » كه شامل قريه‌هاى متعدد بوده به او واگذار كرده و او را از مقربان خويش گردانده است ( اوده از طرف شمال به ولايت نپال ، از سمت غرب به ولايت آگره ، از طرف جنوب به ولايت اللّه‌آباد و از ناحيه شرق به مقاطعات گوركهپور متصل و واقع شده است ) . سلطان تيمورى كتاب « درة التاج » تأليف قطب الدّين رازى را نزد او قرائت كرده است ، امّا برخى ديگر از معاصران از جمله اويس الگواليرى به مقام و

--> ( 1 ) . گنجينه شيخ صفى و عالمان اردبيل ، ج 7 ، ص 617 و بعد ، به كوشش دفتر كنگره مقدس اردبيلى ، قم ، 1375 ش .