نجومى باشد نشان نمىدهد . « 1 » علّامه حلى ( 648 - 726 ق ) حسن بن يوسف بن زين الدّين ، على بن مطهّر حلى ، كنيهء او ابو منصور ، ابن مطهّر ، لقب او آيت‌اللّه ، جمال الدّين ، فاضل و معروف به علامه و علّامة الدهر ، از برجستگان علماى شيعه اماميه ، فقيه ، اصولى ، محدث ، رجالى ، اديب ، رياضىدان ، هيوى ، حكيم ، متكلم ، مفسّر در 648 ق در حله ديده به جهان گشود ، وى از كودكى به زيادى هوش و فراست مشهور بود و حكمت و معقول را نزد خواجه نصير الدّين طوسى و كاتبى قزوينى و حكيم منطقى خواند ، كلام و فقه و اصول و رياضيات و ادبيات و علوم عربى و ديگر دانش‌هاى متداول را نزد خال خود محقق حلّى و پدر خود شيخ سديد الدّين يوسف و نزد سيد احمد بن طاوس و سيد على بن طاوس و ابن ميثم بحرانى و پسر عم مادرش شيخ نجيب الدّين يحيى و شيخ تقى الدّين عبد اللّه و ديگران فراگرفت . علامه در خطبه كتاب منتهى گويد كه پيش از بيست‌وشش‌سالگى از تصنيف كلام و حكمت فراغت يافته و به تحرير فقه پرداخته است . او تصنيفات زيادى در علوم معقول و منقول و كلام و حكمت و رياضى و نجوم دارد ، در مجمع البحرين از برخى فضلا نقل شده كه به خط خود علّامه پانصد ( 500 ) نسخه از مصنفات كوچك و بزرگش را ديده ، غير از نسخه‌هايى كه به خط ديگران بوده است . تأليفات علامه در زمينه‌هاى فقه ، اصول فقه ، نجوم ، حكمت ، كلام ، رجال ، درايه ، تفسير ، حديث ، رياضيات ، ادبيات ، دعا ، اصول دين ، منطق .

--> ( 1 ) . زندگىنامه علمى دانشمندان اسلامى ، بخش اول ، ص 16 ، شركت انتشارات علمى و فرهنگى ، چاپ اوّل ، 1365 ش .