دو . شرح حسن بن محمد نيشابورى قمى معروف به نظام اعرج به فارسى و به نام كشف الحقائق . سه . شرح حسن بن حسين شهنشاه سمنانى كه به سال 796 هجرى نوشته است و يك نسخه از آن در لندن به شمارهء 11636 موجود است . چهار . شرح فيلسوف غياث الدّين جمشيد بن مسعود كاتبى به نام زيج خاقانى است كه زيج مشهورى است . پنج . شرح شريف حسين بن محمد بن يحيى زيدى حسينى به نام دستور منجمين . شش . شرح شمس الدّين محمد على خواجه وابكنوى به نام زيج المحقق السلطانى على اصول الرصد الايلخانى ، برخى اين شرح را به قطب الدّين شيرازى نسبت داده‌اند . 22 . زيج شاهى ، كه آن را براى ركن الدّين خورشاه اسماعيلى در قلعهء الموت تأليف كرد و نجم الدّين بن لبودى آن را مختصر كرده و زيج زاهى نام نهاده است . 23 . سى فصل در هيئت و معرفت تقويم ، كه بدر طبرى به سال 824 هجرى آن را شرح كرده و ميرزا محمد رضاى مستوفى پسر محمد شفيع معاصر شاه‌عباس دوم صفوى همين كتاب را به فارسى در سال 1069 هجرى شرح كرده است . يك نسخه از آن در كتابخانهء مجلس شوراى ملى ايران موجود است . 24 . ظاهرات الفلك اقليدس ، كه يك نسخه از آن در كتابخانهء برلين موجود است . 25 . القصيدة اللامية فى البروج الاثنى عشر . 26 . كتاب الثمرة در احكام نجوم ، به فارسى است و نسخه‌اى از آن در