شهرياران را شكوه و شهريان را عزّ و شان * لقمهء اغيار اگر حلوا بود زهر عنا است خلعت با منّت ار سلطان دهد ، دلق هوان * با قصب‌پوشى چه خوش گفت آن فقير ژنده‌پوش كه ترا آن جامه ارزانى مرا اين طيلسان * چشم دل بگشاى بارى سوى اين شيرين كتاب گوش كن اين پند از شوريدهء شيرين‌زبان * ور بجويى سال تاريخش ازين مصرع بجو از لباس تقوى كنون شد جمال دين عيان