سرّى ، بديع الزمان [ سيد ] سيد بديع الزمان متخلص به سرّى فرزند سيد محمد ولى نوربخش در سال 1279 خورشيدى در قاين به دنيا آمد . از سادات قاين بود و با سيزده واسطه به سيد محمد نوربخش كه مدفون در سولقان رى و از اكابر و بزرگان عرفا است مىرسيد . در سه‌سالگى مادرش را از دست داد . پس از مدتى به بيرجند آمد و با كمك مادى و معنوى امير شوكت الملك در اين شهر اقامت كرد . سرّى از مادر ، نابينا به دنيا آمد و در 37 سالگى به سنگينى گوش نيز مبتلا شد و تا حد زيادى توان شنوايى را از دست داد . طبعى روان داشت و از كودكى شعر مىسرود ، به خصوص در سرودن رباعى و ماده تاريخ مهارت داشت . اشعارش بالغ بر 4 هزار بيت است . به سبب محروميت از بينايى و شنوايى داراى حافظه‌اى فوق‌العاده قوى بود . به تاريخ و لغت و موسيقى و شعر علاقهء فراوان داشت و در اين زمينه چنين مىگفت : هفت چيز ار به جهان دست دهد ، * خوش توان زيست در اين دير خراب شعر و موسيقى و تاريخ و لغت * وقت خوش ، كيسهء پربادهء ، ناب سرّى رباعيّاتى نيز به لهجهء بيرجندى دارد ؛ مانند : تو شاهينى و مو مورم ، گل مو * تو شيرينى و مو شورم ، گل مو مدونم بر چه مور هيچى نه مايى * تو چش دارى و مو كورم گل مو