محجوب ( 1372 - 1282 ) شعبانعلى شاكر ، متخلّص به « محجوب » ، فرزند حاج حسين ، در سال 1282 هجرى شمسى در همدان چشم به جهان گشود . خواندن و نوشتن را بدون رفتن به مكتب آموخت و خود دربارهء زندگىاش چنين مىگويد : « خواندن و نوشتن را بدون معلّم و مدرسه پيش خود با كمك اين و آن فراگرفتم . سپس به علّت علاقه‌اى كه به تحصيل ادبيّات عرب داشتم ، مدّتى را نزد حاج شيخ مهود مفتّح ( پدر دكتر محمّد مفتح ) به تلمّذ و شاگردى پرداختم . جامع المقدّمات را كه تمام كردم پدر فوت كرد و من درگير مشكلات خانوادگى شدم . به علّت عدم توانايى مالى و نداشتن وقت كافى ، به ناچار دست از تحصيل كشيدم و به كار آزاد پرداختم . امّا از آنجا كه علاقه‌مند به فراگيرى علم و دانش بودم ، در ايّام فراغت با كتاب مأنوس مىشدم . » شاكر ، پيشه‌اش عطّارى بود و در كنار آن به مدّاحى ائمّهء اطهار عليهم السّلام نيز مىپرداخت . چند جزوه از اشعارش در سال‌هاى قبل منتشر شده است . ديوان اشعارش از سه‌هزار بيت تجاوز مىكند كه بيشتر آن در زمينهء مدح و مرثيت و نوحه‌سرايى مىباشد . وى در بيست و ششم مهر ماه سال 1372 چشم از جهان فروبست و در باغ بهشت همدان به خاك سپرده شد . از آثار اوست : گنجينة الحقائق ؛ منهاج الشّهاده ؛ كنز المصائب ؛ گلزار حسينى ؛ عشق