شد كه بعدها يكى از شاگردان خوب زبان خارجى در دبيرستان و دانشگاه باشد و در ضمن مقدّمه‌اى بود براى اينكه زبان خارجى را پىگيرى كند و به ترجمهء آثار نويسندگان بزرگ جهان توفيق يابد كه امروز وى يكى از مترجمان بنام و موفّق كشور شناخته شده است . در اين هنگام عمويش دكتر جواد قاضى ، كه از آلمان به تهران بازگشته و به استخدام وزارت عدليّه ( دادگسترى ) درآمده بود ، وى را به تهران فراخواند تا بتواند به تحصيلاتش ادامه دهد . سرانجام در اوايل سال 1308 به تهران رسيد و در دار الفنون به تحصيل اشتغال ورزيد و در سال 1315 به دريافت ديپلم در رشتهء ادبى توفيق يافت . آن‌گاه به دانشگاه راه يافت و در دانشكدهء حقوق به تحصيل پرداخت و در سال 1318 به اخذ درجهء ليسانس نايل آمد . ازآن‌پس به خدمت نظام‌وظيفه رفت و پس از دو سال با درجهء ستوان دومى در دادرسى ارتش به سمت قاضى دادگاه منصوب شد . قاضى در سال 1320 به استخدام وزارت دارايى درآمد و مدّت سى و پنج سال در آن وزارتخانه به خدمت اشتغال داشت . در آغاز ، در ادارهء حقوقى و بعد در دادگاه ادارى به سمت معاونت دادگاه و با حفظ سمت به‌عنوان قاضى دادگاه ادارى انجام‌وظيفه كرد و سرانجام در سال 1335 بازنشسته گرديد . قاضى در سال 1345 به علّت ابتلاى به بيمارى سرطان حنجره و عدم تشخيص بيمارىاش در ايران ، بالاخره وقتى براى معالجه به آلمان رفت ، سرطان تارهاى صوتى و مجراى تنفّس او را گرفته بود ؛ بدين جهت پس از عمل جرّاحى گلو ديگر به علّت نداشتن تارهاى صوتى قادر به تكلّم نبود . با دستگاهى كه در آلمان به او دادند و با باطرى كار مىكرد ، با صداى مخصوصى حرف مىزد . سرانجام در بيست و چهارم دى ماه 1376 چشم از جهان فروبست و جنازه‌اش از تهران به زادگاهش حمل و در آنجا با تجليل تشييع و به خاك سپرده شد . محمّد قاضى از سال 1329 كه در زبان فرانسه تسلّط و تبحّر يافته بود ، به انگيزهء