فخّار ( 1357 - 1277 ) على اصغر فخّار ، فرزند رضا ، در سال 1277 هجرى شمسى در شهر تاريخى همدان چشم به جهان هستى گشود . خواندن و نوشتن را در مكاتب قديم فراگرفت و در خوشنويسى نيز مهارت يافت . فخّار پيشهء فخّارى داشت و از اين رهگذر معيشت مىكرد و روزگار مىگذرانيد و درضمن وى در زمرهء پهلوانان زورخانه و ورزشكاران باستانى بود ، تا جايى كه از پيش كسوتان اين رشته گرديد و هنگام ورود به زورخانه با زنگ مرشد ورودش اعلام مىشد . فخّار در سرودن انواع شعر طبع‌آزمايى كرده و بيشتر اشعارش در مدايح و مراثى خاندان پيامبر و ائمهء اطهار عليهم السلام است و كليّات اشعارش بالغ بر دو هزار بيت مىشود كه تاكنون به زيور طبع آراسته نگرديده است . فخّار علاوه بر شعر و شاعرى و خوشنويسى ، از هنر موسيقى نيز بهره‌مند بود و با دستگاه‌هاى موسيقى آشنايى داشت . وى سرانجام در سال 1357 شمسى چشم از جهان فروبست و در باغ بهشت زادگاهش به خاك سپرده شد . كعبهء حسن تا كه شد مست ز عشقت دل ديوانهء ما * شد خِرَد خاك‌نشين درِ ميخانهء ما