[ ع ] عارف ( 1353 - 1284 ) سيّد مرتضى رضوىنژاد ، متخلّص به عارف ، فرزند سيّد محمّد ، در سال 1284 هجرى شمسى در روستاى خراشا از توابع جاجرم بجنورد قدم به جهان هستى نهاد . نيايش ميرزا هدايت اللّه ، مكتب‌دار همان روستا بود . وى خواندن و نوشتن و قرآن و نصاب الصّبيان را در مكتب جدّ خود فراگرفت و از همان كودكى قريحهء شعر در او بيدار گرديد و اشعارى در مدايح و مراثى اهل بيت عليهم السّلام مىسرود و تخلّص « سيّد » را در شعر خود به كار مىگرفت . رضوىنژاد پس از تحصيلات مقدّماتى ، براى ادامهء تحصيل به مشهد عزيمت كرد و در مدرسهء نوّاب اقامت گزيد و به تحصيل علوم ادبيّه پرداخت ، امّا ضمن فراگيرى دانش به انزوا و گوشه‌گيرى دلبستگى نشان داد و با طلّاب حشر و نشرى نداشت و بيشتر به رياضات نفسانى مىپرداخت . ازاين‌روى به تحصيل دانش توجّهى ننمود و اوقاتش صرف تزكيه نفس و اعمال عبادى مىشد و چندى نيز به مديريّت مدرسهء چناران مشهد منصوب و مشغول تعليم و تربيت نوجوانان گرديد ، امّا در اين كار چندان نپاييد و استعفا كرد و به زادگاه خود مراجعت نمود و همچنان به سير و سلوك در طريق تصوّف ره سپرد . عارف از حافظه‌اى قوىّ برخوردار بود و اشعارش بيشتر چاشنى عرفان و جنبه‌هاى مذهبى دارد و هنگامى كه در مشهد بود ، تخلّص خود را از « سيّد » به