خرّم ( 1295 - ميرزا ابو الحسن مسگر ، با لقب « صدر الشّعراء » و تخلّص « خرّم » در شيراز پا به عرصهء حيات گذاشت و در آنجا نشو و نما كرد و در مكاتب زادگاهش به كسب دانش پرداخت . خرّم ، پيشه‌اش مسگرى بود و از اين رهگذر امرار معاش مىكرد و به مناسبت هجوى كه از والى فارس نمود ، بر جان خود بيمناك شد ، توقّف در شيراز را مصلحت نديد و ناگزير از زادگاهش مهاجرت كرد و به هندوستان رفت و در شهر بمبئى رحل اقامت افكند و به همان پيشهء مسگرى اشتغال ورزيد ، كسبش رونق گرفت و روزگارش بهبود يافت و اين رهگذر ثروتى اندوخت . خرّم در سال 1285 شمسى سفرى به عتبات عاليات عراق كرد و در مجلس آية اللّه صدر قصيدهء غرّايى كه در مدح موسى بن جعفر عليه السّلام سروده بود ، قرائت كرد و مورد تحسين قرار گرفت و آية اللّه صدر او را به لقب صدر الشّعرايى مفتخر ساخت و پس از زيارت اعتاب مقدّسه به بمبئى بازگشت . خرّم در سال 1295 شمسى بار ديگر به عراق سفر كرد و ضمن فروش كالاى خود در بصره و زيارت اعتاب مقدّسه به بمبئى مراجعت كرد و شگفت اينكه در اوّلين شب ورودش به بمبئى بدرود حيات گفت و در همان شهر به خاك سپرده شد . خرّم در سال 1289 شمسى ديوان اشعارش را كه به خطّ خوش نوشته بود و