سرّى ( 1329 - 1272 ) سيّد ابراهيم سرّى پوده‌اى ، فرزند ابو القاسم ، فرزند سيّد اللّه وردى اب ملخى ، در سال 1311 قمرى برابر با 1272 هجرى شمسى در روستاى پوده از روستاهاى سميرم پايين اصفهان قدم به جهان هستى گذاشت . سرّى دانش‌هاى مقدّماتى را در زادگاهش فرا گرفت ، در نوجوانى به اصفهان عزيمت كرد و به تحصيل علوم ادبيّه و عربيّه پرداخت و از اساتيد زمان ، به خصوص از محضر حاج ميرزا يحيى مدرّس بيدآبادى شاعر و اديب و عارف ، كسب دانش كرد و سالى چند در خدمت استاد به تهذيب نفس پرداخت . سرانجام مورد عنايت استاد قرار گرفت و دختر خود را به او داد و به دامادى خود برگزيد . سرّى شاعرى توانا و خواننده‌اى خوش‌صوت بود و در طريق عرفان و تصوّف گام برمىداشت و بر طريقت نعمت‌اللّهى مىرفت ، در اواخر عمر اوقاتش به اعتكاف مىگذشت . فرزند شاعر و فاضل ارجمند ، ابو القاسم سرّى ، دربارهء پدرش چنين مىگويد : « او آوازى داودى داشت ، مثنوى ملّاى بلخ را به شيوه‌اى شگفت و بىمانند و روح‌انگيز مىخواند . زمانى كه كودكى خردسال بودم ، گاه با برادران ديگر به همراه پدر به خانقاه صوفيان مىرفتيم و او شرح درد اشتياق را بس دلنشين مىخواند . صوفيان در سماع نعره‌ها زده و از خود بىخود مىشدند . . . در سخنورى زبانى گشاده و سخنى گرم و گيرا