ساقى ( 1347 ) عليرضا اطلاقى ، فرزند على اكبر ، كه تخلّص « ساقى » را براى شعر خود برگزيد ، در سال 1347 هجرى شمسى در تهران چشم به جهان هستى گشود . پنج‌ساله بود كه خانواده‌اش زادگاه خود را ترك و به شهر قم مهاجرت كرده و در اين شهر رحل اقامت افكندند . اطلاقى در شهر قم به تحصيل دانش پرداخت ، و دورهء ابتدايى و متوسطه را به انجام رسانيد و به اخذ مدرك ديپلم ادبى توفيق يافت . در نوجوانى سرودن شعر را آغاز كرد و براى هم‌كلاسان خود اشعارى مىسرود . وى مىگويد : « پدرم به شعر علاقه داشت ، به خصوص در حفظ اشعار شاهنامهء فردوسى دلبستگى خاصّى نشان مىداد ، تا جايى كه تعداد زيادى از اشعار فردوسى را در حفظ داشت و بيشتر اوقات آن‌ها را زمزمه مىكرد ، امّا چون از قريحهء شاعرى من آگاهى يافته بود با شعر و شاعرى من سخت مخالفت نمود و مرا از آن منع مىكرد ، در عوض مادرم همواره به تشويق من مىكوشيد . » ساقى از سال 1367 سرودن شعر را جدّى گرفت . در آغاز به مطالعهء آثار بزرگان شعر و ادب به خصوص سعدى و حافظ پرداخت و چون از حافظهء نيرومندى برخوردار بود ، شعرش به شكوفايى رسيد . خود مىگويد : « در آغاز به استقبال غزل‌هاى شاعران مىرفتم . به خاطر دارم چندى هم قصايد