مىكرد . حاج سيّد على براى تكميل تحصيلات به عتبات عاليات عزيمت كرد و در نجف اشرف اقامت گزيد و از محضر علماى بزرگ و مدرسين و مراجع عظام چون آخوند ملّا محمّد كاظم خراسانى كسب فيض كرد ، تا جايى كه در زمرهء شاگردان مبرّز آخوند به شمار رفت . سرانجام پس از دوازده سال در سال 1315 به زادگاهش بازگشت و مورد استقبال عامّه قرار گرفت ، امّا چون محيط كازرون را مساعد روحيهء خود نديد ، در سال 1319 به شيراز مهاجرت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و همچنان به تدريس اشتغال ورزيد و در مسجد نو اقامهء جماعت كرد و هنگامى كه آقا سيّد جعفر مزارعى به نمايندگى مجلس شوراى ملى در دورهء اوّل انتخاب گرديد ، امامت مسجد علمدار را عهده‌دار شد و به وعظ و خطابه و ارشاد مردم همّت گماشت و چون مسجد گنجايش انبوه مردم را نداشت ، به درخواست جمعى از صحن حرم مطهّر احمد بن موسى شاه چراغ عليه السّلام را براى اقامهء نماز و رفتن منبر برگزيد . حاج سيّد على ، داراى مشربى عرفانى بود و چندى همراه حاج مرشد كازرونى از محضر قطب العارفين مجد الاشراف ، قطب سلسلهء ذهبيّه ، كسب فيوضات باطنيّه كرد و به مقاماتى نيز دست‌يافت . حاج سيّد على ، عالمى آزادىخواه و مشروطه‌طلب بود و در اين رهگذر از هرگونه همراهى و معاونت به مشروطه‌خواهان دريغ نورزيد ، تا جايى كه دو رساله‌اى به زبان فارسى و عربى در فوائد مشروطه نوشت كه طبع و نشر شد و در اين زمان به قدرى مورد توجّه مردم بود كه از طرف ملّيون ، دو دوره به رياست انجمن‌هاى ايالتى ، و همچنين در دورهء دوم مجلس شوراى ملّى به عنوان مجتهد طراز اوّل به نمايندگى از شيراز انتخاب گرديد . حاج سيّد على مجتهد ، علاوه بر مقامات علمى از استعداد كافى و قريحهء سرشار در شعر برخوردار بود و براى شعر از تخلّص « رحمت » استفاده مىكرد . وى در سرودن