خانم مزارعى كه در شعر « ذرّه » تخلّص مىكند ، دربارهء آغاز شاعرى خود مىگويد : « از كودكى علاقه و دلبستگى خاصّى به شعر داشتم و در سيزده‌سالگى به سرودن شعر پرداختم . هنگامى كه در دبيرستان به تحصيل اشتغال داشتم ، دكتر حميدى استاد ادبيّات ما بود ، در ارشاد و تشويق من دريغ نورزيد ؛ تا جايى كه مرا به حفظ آثار بزرگان شعر و ادب واداشت و محفوظات شعرى من براثر اهتمام او بود . » خانم مزارعى در سال 1338 در مسابقهء مشاعره راديو ايران شركت كرد و يك‌تنه با سه قهرمان ، مشاعره كرد و پيروز شد و حتّى در روزنامه‌هاى كثير الانتشار اعلان كرد كه اگر كسى او را شكست دهد ، مدّت يك ماه ميهمان او در شيراز خواهد بود و اگر باخت ، ادّعايى نسبت به او ندارد و كسى حاضر به اين مشاعره نشد . خانم مزارعى سال‌ها عضو انجمن ادبى شيراز و كانون دانش بود و هم‌اكنون نيز از اعضاى انجمن ادب و هنر فارس مىباشد و چندى هم مسئول انجمن ادب بانوان خانه فرهنگ شماره 2 شيراز بود . خانم زهرا مزارعى از شعراى خوب شيراز است كه بيشتر به غزل‌سرايى پرداخته و گاهى دوبيتى نيز مىسرايد و تنها يك قصيده به نام « شاه مردان » سروده است و در سال 1348 كتاب « سخن عشق » و « شعار شوريدگان » گزيده‌اى از اشعار شعراى ايران در موضوعات مختلف را منتشر كرد و در سال 1374 مجدّدا توسّط انتشارات نويد شيراز به چاپ رسيد و در سال 1350 مجموعه‌اى از اشعارش به نام « قفس طلايى » طبع و نشر گرديد و در نظر دارد گلچينى از دعاها را چاپ و به‌طور رايگان در اختيار مؤمنين قرار دهد . زورق بىبادبان به خود از درد مىپيچم ، تبى سوزان به جان دارم * به سر شورى ، به دل شوقى ، از اين درد نهان دارم