درويشى ( 1329 ) عبّاس درويشى در بيست و هشتم اسفندماه 1329 در ديار عارفان و شاعران سرزمين سرسبز و طرب‌انگيز كرمانشاه ديده به جهان گشود ، در زادگاهش به كسب دانش پرداخت ، ازآن‌پس به استخدام شهردارى درآمد و مشغول خدمت گرديد . « 1 » درويشى در شرح‌حالى كه خود براى نگارنده نوشته ، با مختصر تغييرى چنين آمده است : « رشد من در خانواده‌اى تحقّق يافت كه لبريز از عطر و بوى شعر بود و كتاب‌هاى مولانا ، حافظ ، نظامى ، سعدى ، و صائب در كتابخانهء پدر ، انگيزهء آشنايى با شعر و تقليد و رمز و احساس سرودن را در انديشه‌ام وسوسه كرد و مطالعهء دواوين مرا به خوشه‌چينى از خرمن انديشه‌هاى رنگين مشاهير و بزرگان ادب پارسى برمىانگيخت و تراوشات خام شعر به شكل سياه مشق در قالب‌هاى گوناگون تجربه مىشد . شركت در محافل ادبى و درج آثار در نشريّه‌هاى ادبى آغاز فصل شيفتگى شاعرىام بود . فصل آشنايىام

--> ( 1 ) - شاعر گرانقدر جليل قريشىزاده ( وفا ) در غزلى درباره وى چنين مىسرايد : ترانه در شب بيداد خوانده درويشى * مرا ز دام غريبى رهانده درويشى ز شور زمزمهء واژه‌ها در اوج خيال * مرا به خلوت انديشه خوانده درويشى ز ناز ناب غزل شكوه در حرير نسيم * غبار غربتم از پر تكانده درويشى ز دستبرد خزانش هراس و باكى نيست * به كوچه باغ هنر گل نشانده درويشى به خاك حافظ شيراز مست بادهء عشق * ز اشك ، گل نم باران فشانده درويشى . . .