آرام ( 1336 ) يد اللّه پارسايى ، فرزند امر اللّه ، در سال 1336 هجرى شمسى در شهرستان داراب در خانواده‌اى مذهبى قدم به عالم هستى گذاشت . وى دربارهء پدر و مادر خود چنين مىنويسد : « آنها از نعمت سواد بىبهره بودند ، امّا روح آنها در آينهء مذهب تجلّى يافته و عمر خود را در تجارب توحيد سپرى كرده بودند ، و اين را نيز مىدانم كه مرام مادر محبت بود و كيش پدر انسانيّت . خدايشان بيامرزاد . . . از وقتى كه خود را شناختم ، دريافتم كه در وجودم اقيانوسى از احساسات به وسعت اقيانوس آرام موج مىزند و به همين دليل بعدها تخلّص آرام را در شعر برگزيدم . » پارسايى تحصيلات ابتدايى و متوسّطه را در زادگاهش به انجام رسانيد و در دوران تحصيل جزو شاگردان ممتاز بود و معلّمانش برايش مدارج عاليهء تحصيلى را آرزو مىكردند ، امّا وضع بد اقتصادى سدّ راهش شد و نتوانست به تحصيل ادامه دهد و فقط توفيق اخذ مدرك ديپلم را يافت . ازآن‌پس به استخدام آموزش و پرورش درآمد و به تدريس اشتغال ورزيد . آرام ، در جريان انقلاب به علت پخش اعلاميه در پادگان نظامى كازرون دستگير و زندانى گرديد و اين نقطه عطفى شد تا از مدار سكون به‌سوى تلاش و تعقّل رهنمون شود و قريحهء شعرى او نيز بيدار . ازآن‌پس به سرودن شعر پرداخت و در سال 1367 به عضويت انجمن ادبى بهار داراب درآمد و از مطالعهء دواوين بزرگان شعر و