ورزى ( 1293 ) ابو الحسن ورزى ، فرزند حسين فلاح‌زاده ، در سال 1293 هجرى شمسى در تهران چشم به جهان گشود ، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در همان شهر به پايان رسانيد ، آنگاه در رشتهء قضايى به تحصيل ادامه داد و در سال 1316 شمسى به اخذ ليسانس از دانشكدهء حقوق توفيق يافت . ورزى ازآن‌پس كه دورهء خدمت وظيفه را در دانشكدهء افسرى احتياط به‌پاى برد ، به استخدام وزارت دادگسترى درآمد و پس از چندى كه در دستگاه قضايى خدمت كرد ، چون محيط قضايى با طبع شاعرانهء او موافق نبود از كار قضايى دست كشيد . ورزى بعد از شهريور 1320 در كابينهء اول قوام السلطنه به سمت بازرس مخصوص نخست‌وزير انتخاب شد و ازآن‌پس به سمت بازرس فلاحتى خراسان به مشهد رهسپار گرديد و بعد از چندى به عنوان مديركل مالى شهردارى تهران منصوب شد و سپس به وزارت دارايى منتقل گرديد و در مشاغل مختلف خدمت كرد تا بازنشسته شد . ورزى شاعرى غزل‌سراست و شيوه‌اش در غزل بين عراقى و هندى است و مضامين تازه و نو را در قالب الفاظ فصيح متقدمين مىآميزد و در سرودن اشعار جديد همواره سعى او بر اين است كه از لحاظ اسلوب و طرز گفتار از فصاحت و بلاغتى كه لازمهء شعر كلاسيك فارسى است عدول نكند . ورزى سالهاست كه آثارش در روزنامه‌ها و مجله‌هاى كشور انتشار مىيابد و برخى از غزلهايش را خوانندگان راديو با آوازى خوش خوانده و ضبط كرده‌اند . نخستين مجموعه اشعارش در سال 1358 به نام سخن عشق ، در تهران طبع و نشر گرديد و ديوان اشعارش به وسيلهء نشر پاژنگ منتشر شد و مجموعهء ديگرى به نام رهاورد عمر ، كه شامل اخوانيات