[ و ] واجد ( 1311 ) اكبر دخيلى ، كه در شعر تخلص واجد را برگزيد ، در سال 1311 هجرى شمسى در شهر قم پا به عرصهء حيات گذاشت . پدرش حاج ميرزا حسن دخيلى ، از مردم يزد است و نسبش به وحشى بافقى شاعر نامور مىپيوندد . طبيعى است كه واجد قريحهء شاعرى را از نياى بزرگ خود به ارث برده است . دخيلى تحصيلات مقدماتى را در زادگاه خود به انجام رسانيد و پس از سالى چند به تهران عزيمت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به امر بازرگانى پرداخت و در رشتهء فرش و قالى فعاليت خود را آغاز كرد و با موفقيت و پيشرفت در امر تجارت همواره همگام بود و در اين راه از حسن شهرت و معروفيت برخوردار گرديد . واجد شعر و شاعرى را از دوران نوجوانى آغاز كرد و چون داراى استعداد و قريحهء ذاتى و ذوق سرشار بود به سرعت شعرش شكوفايى يافت و مورد توجه قرار گرفت . واجد در انواع شعر طبع‌آزمايى كرده ، اما بيشتر به نوع غزل رغبت نشان مىدهد و غزل را هم نيكو مىسرايد و عقيده دارد : « شاعر بايد شعرش از احساس و انديشه مايه گيرد تا در جان و روح ديگران تأثير گذارد . » حديث تو آن شب كه سر زلف تو بر دست من افتاد * لرزيد به جان ، دل چو به زلفت شكن افتاد از ناوك مژگان تو تيرى كه رها گشت * بنشست به قلب من و بر لرزه تن افتاد از بهر چه مغرور به زيبايى خويشى * گل خنده‌زنان دور ز صحن چمن افتاد