نيستانى ( 1360 - 1315 ) منوچهر نيستانى ، در سال 1315 هجرى شمسى در كرمان چشم به جهان گشود ، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در همان شهر به پايان رسانيد ، آنگاه در كانون پرورش فكرى كودكان و نوجوانان به كار پرداخت و تا سال 1332 در زادگاه خود به سر برد و براى ادامهء تحصيل به تهران عزيمت كرد و در دانشكدهء ادبيات به تحصيل پرداخت و به دريافت ليسانس توفيق يافت و در سال 1357 بازنشسته گرديد . نيستانى شاعرى انديشمند است و كمتر از شعر خود سخن مىگويد و با روحيه‌اى آرام و انزواطلب ، در راه شعر و شاعرى گام برمىدارد . شعر كم مىسرايد ، اما آنچه را كه از طبع سرشارش تراوش مىكند نمودار كمال لفظ و معنى او در شعر مىباشد . او اغلب شعرهاى امروز را شعر نو نمىداند و مىگويد : « تنها فرقى كه با شعر كهنه دارد اين است كه دوبيتى هستند و الا در لحن و فرم و مضمون آنها هيچ‌گاه ابتكار و تازگى به چشم نمىخورد . » نيستانى دربارهء شعر عقيده دارد : « زمان زبان دارد ، شعر را بايد با زبان زمان گفت و زبان مردم زمان را در آن انعكاس داد ، و ادبيات عاميانه مايهء سرشارى براى شعر امروز است . بايد سعى كنيم كه بيشتر به آن دست يابيم . » از نيستانى دو مجموعه شعر چاپ و نشر يافته ، يكى به نام " جوانه " و ديگرى به نام " زمان ، خط ، فاصله " كه در سال 1350 به چاپ رسيد و سومى " خراب " . آثار ديگر او عبارت است از : خارستان از اديب قاسمى كرمانى ، روانشناسى و دشواريهاى تربيتى ، گل اومد بهار اومد ( براى كودكان ) . بارى ، منوچهر در اسفند ماه 1360 پس از يك دوره بيمارى بدرود حيات گفت .