نوشين ( 1318 ) غلامحسين رضايىنژاد ، كه تخلص نوشين را در شعر برگزيد ، فرزند عباس ، در سال 1313 هجرى شمسى در اراك از مادر زاد ، تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود و تهران به پاى برد ، ازآن‌پس به دانشكدهء حقوق راه يافت و فارغ التحصيل شد و ليسانس خود را گرفت . رضايىنژاد ، آنگاه به تحصيل در رشتهء علوم اسلامى راغب گشت ، علوم آغازين را در اراك نزد شيخ قنبر رفيعى فراگرفت و در تهران نيز از محضر اساتيد فن در رشتهء علوم عقلى و نقلى به كسب دانش پرداخت و استادانش در فقه شيخ محمد سنگلجى و شيخ محمد فاضل قاينى ، و در اصول و منطق و قسمتى از حكمت مشاء استاد محمود شهابى ، و شرح منظومه را نزد شيخ محمد على ذهبى شيرازى ، و قسمتى از مشكلات و معضلات حكمت متعاليه حكيم متأله ملا صدرا ، و بخشى از الشواهد الربوبية را به‌طور پرسش از حكيم ميرزا ابو الحسن رفيعى قزوينى آموخت . رضايىنژاد بيشتر اوقات خود را به مطالعه و تحقيق مىگذراند و آثار و تأليفاتى بدين شرح از خود به‌جا گذاشته است : اصول علم بلاغت در زبان فارسى ( اين كتاب در سال 68 برنده جايزهء جمهورى اسلامى شد ) ، حكيم سبزوارى ( زندگى و آثار و فلسفهء او ) ، شرح كبير يا حكمت‌نامه ( در هفت مجلد ) ، شرح فارسى بر متن فصوص الحكم شيخ محى الدّين عربى ( در دو مجلد ) ، تصحيح مقالات و رسائل حكيم ميرزا ابو الحسن قزوينى ، تصحيح و توضيح و مقدمهء ديوان محمود منشى ، مقدمهء تحقيقى بر متن گلشن راز شبسترى ، تصحيح ديوان حكيم حاج آخوند هيدجى و دانشنامهء آن حكيم ؛ شيخ ساقىنامهء عرفانى با مقدمهء تحقيقى دربارهء اصطلاحات عرفانى ، و در ضمن مقالات فلسفى و عرفانى و نقد بر