كمالى ( 1313 ) حسين كمالى ، در سال 1313 هجرى شمسى در شهر قم ديده به جهان گشود . پدرش حاج محمد على كمالى از وعاظ و خطباى مشهور گيلان بود كه در سال 1369 بدرود حيات گفت . كمالى تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در قم و لنگرود به پايان رسانيد و در رشتهء ادبى ديپلم گرفت ، آنگاه به شغل آزاد پرداخت و در لنگرود مشغول كار شد . كمالى دربارهء شعر و شاعرى خود گويد : « در زندگى با شعر و شاعرى سروكار نداشته و شعرى نگفته‌ام ، تا اينكه براثر يك سلسله مجاهدات نفسانى و خدمات صادقانه به بندگان خدا و نزديكى با ائمهء اطهار عليهم السلام مورد عنايت ثامن الائمه امام رضا ( ع ) قرار گرفتم و قدرت بيان و قلم و شعر ، از مراحم آن امام همام است كه از سال 1365 نصيبم گرديد و از اين زمان به شعر گفتن پرداختم و از بركت اين توفيق با همت دوستان در سال 1368 اقدام به تأسيس انجمن ادبى حافظ در لنگرود كردم و اين انجمن هر هفته به طور مرتب تشكيل مىشود و انجمنى پربار مىباشد . » سراچهء فريب عمرم گذشت و از گذرش يك نشانه ماند * مرغ از قفس پريد و از او آشيانه ماند از آن‌همه فسانه و غوغا اثر برفت * جز سوز و ساز سيم ، به تار زمانه ماند افسانه بود عمر و مرا خواب درگرفت * بيدار چون شدم اثر از آن فسانه ماند گشتم به دام و دانه اسيرى چو عندليب * اينك نه دام به‌جا ماند و نه دانه ماند اشكم ز ديدگان شده جارى از اين نصيب * زان تار سوزناك به‌جا اين ترانه ماند