منشى ( 1349 - 1271 ) حسينعلى منشى ، كه تخلص شعرى خود را از نام خانوادگىاش انتخاب كرده بود ، در سال 1271 هجرى شمسى در شهر كاشان ديده به جهان گشود . پدرش ، محمد صادق ، از بازرگانان آن شهر بوده و هنگامى كه منشى كودكى بيش نبود ، پدر خود را از دست داد و دايىاش مرحوم ناصرى كه از شعرا و مورخين بود ، سرپرستى او را به عهده گرفت . منشى علوم متداوله زمان را در زادگاه خود فراگرفت و در سال 1315 خورشيدى به استخدام فرهنگ درآمد و به تدريس ادبيات در دبيرستانهاى كاشان پرداخت و ساليان دراز به تعليم و تربيت جوانان همت گماشت و سرانجام در سال 1349 شمسى چشم از جهان فروبست و فقدانش ضايعه‌اى بزرگ و جبران‌ناپذير بود . منشى كه رياست انجمن ادبى صبا در كاشان را به عهده داشت ، از همان كودكى به سرودن شعر پرداخت و در ادبيات فارسى و عربى بخصوص در فنون شعر به كمال رسيد . او با شعرايى چون آزاد همدانى ، فخر الواعظين ، سيد احمد خاورى ، اديب بيضايى صمصام ، و تندرى ( شيوا ) مجالست و مؤانست داشت . منشى از شاعران توانا و از گويندگانى بود كه در شعر مقامى و الا داشت و هنرش غزلسرايى ، و سبكش تلفيقى از سبك سعدى و حافظ بود . ديوان اشعارش حدود بيست هزار بيت مىباشد كه وسيلهء تالار كتاب انتشار يافت . ميناى وصل گر شدم دور از حرم دير مغان را در زدم * بست چون زاهد به رويم در ، در ديگر زدم هركجا ديدم نشانى از گل رخسار دوست * دور آن پروانه‌وار از جان و از دل پر زدم