منبرى ( 1370 - 1292 ) محمد منبرى ، در سال 1292 هجرى شمسى در شهر سنندج در خانواده‌اى مذهبى و روحانى ديده به جهان گشود . پدرش حاج ملا محمد منبرى عارفى روشن ضمير و زاهدى وارسته ، فرزند محمد ، از اهالى روستاى نير يكى از روستاهاى ژاورود كردستان بود و ساليان دراز در زادگاهش به تدريس علوم دينى و ارشاد مردم اشتغال داشت . منبرى چهارساله بود كه پدر خود را از دست داد و سرپرستى او را مادرش كه زنى پارسا و متقى بود به عهده گرفت و آموزش فرزند را در رشتهء علوم قديمه پى گرفت . در سال 1311 با سمت استوار پزشك‌يار وارد خدمت ارتش گرديد و پس از گذراندن خدمت نظام و فراگرفتن دورهء دوسالهء پزشك‌يارى به علت كمبود پزشك در آن زمان به عنوان پزشك در نقاط مرزى بخصوص مناطق جنگلى محلى و عشايرى كردستان انجام‌وظيفه كرد . منبرى در سال 1319 به سبب آزادىخواهى و حق‌طلبى توسط فرماندهان نظامى كه نارواييها و ستمهايى درباره‌اش معمول داشتند ، ناگزير از ارتش استعفا كرد و براى يافتن كار عازم تهران گرديد و با همان سمت پزشك‌يارى به استخدام راه‌آهن درآمد و به مناطق جنوب و لرستان اعزام شد و سرانجام در سال 1342 در چهل و هشت‌سالگى با سى سال سابقهء خدمت بازنشسته گرديد . منبرى پس از بازنشستگى در همان سال به اتفاق خانواده‌اش تهران مهاجرت كرد و در سال 1352 به سمت صندوقدار يك شركت خصوصى مشغول كار شد و در سال 1362 دچار حملهء قلبى گرديد و پس از چندين نوبت كه در بيمارستان بسترى شد ، سرانجام پس از هشت سال تحمل درد و رنج ، در چهارم شهريور ماه 1370 چشم از جهان فروبست . از نظم اوست :