مسرور ( 1347 - 1269 ) حسين سخنيار ، مشهور به مسرور ، فرزند حاج محمد جواد كوپايى ، در بيستم صفر سال 1308 هجرى قمرى در اصفهان از مادر زاد . علوم مقدماتى را در زادگاه خود فراگرفت ، صرف و نحو و معانى و بيان و منطق و فقه و اصول و فلسفه را از استادان فن زمان خود آموخت و چندى نيز به تحصيل علوم جديده پرداخت و با زبان انگليسى آشنايى كامل يافت . حسين مسرور در سال 1300 شمسى به تهران عزيمت كرد و به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و به تدريس در دبيرستانها پرداخت و سالها در دار الفنون و دانشگاه نظامى به تدريس اشتغال ورزيد . در سال 1312 شمسى ، الواحى از زر و سيم در بناى تخت جمشيد كشف شد كه حاكى از عظمت و وسعت ايران زمين بود ؛ انجمن ادبى ايران الواح تخت جمشيد را به مسابقه گذاشت و مسرور از ميان پنجاه نفر شاعر كه در مسابقه شركت كرده بودند برنده شناخته شد و جايزه گرفت و نيز در موقع افتتاح آرامگاه حكيم ابو القاسم فردوسى كه شاعران زيادى كه به همين مناسبت اشعارى سرودند ، شعر او از بهترين آنها شناخته شد . مسرور گذشته از جنبهء شعر و شاعرى كه سمت استادى داشت ، در نثرنويسى نيز از توانايى و مهارت كامل برخوردار بود و آثار نظم و نثر او در مجلهء ارمغان و ساير روزنامه‌ها و مجله‌ها طبع و نشر شد و چند سال نيز در راديو ايران برنامه‌هاى " ايران در آيينهء زمان " و " شهر سخن " را اداره مىكرد . داستان ده نفر قزلباش كه در روزنامهء اطلاعات منتشر گرديد و بعد به صورت مستقل چاپ شد از آثار قلمى اوست ، و آثار ديگر او عبارت است از : گوشه‌اى از زندگى لطف‌على خان زند ، نىزن بيابان ، امثال سائره ، فرهنگ زبان ، داستان تاريخى محمود افغان ، هنرنامه ، و در سال 1347 مجموعهء اشعارش به نام " يادگار سخنيار "