مستى ( 1302 ) على اكبر كنىپور ، فرزند ابو الفضل ، و نوادهء مرحوم حاج ملا على كنى ، از مشاهير علماى بزرگ و روحانيون طراز اوّل تهران در قرن سيزدهم ، از شعراى غزلسراى نامدار معاصر مىباشد كه آثارش مورد توجه محافل ادبى قرار گرفته و به نام شاعرى توانا شناخته شده و به شهرت رسيده است . كنىپور در شرح حال خود چنين مىنگارد : « در بيستم مرداد ماه 1302 شمسى در يك خانوادهء مذهبى در تهران در بازار آهنگرها به دنيا آمدم ، پدرم را در سن دوسالگى از دست داده و تحت سرپرستى مادر و پدربزرگم قرار گرفتم ، در هفت‌سالگى مرا به مدرسه فرستادند و در دبستان مولوى واقع در آب‌انبار معيّر محلهء سيد ناصر الدّين با مرتضى حنانه و جواد لشگرى و مصطفى كسروى و سيد احمد شمس روى يك نيمكت نشستيم . سه سال بعد در دبستان ثريا بازارچهء دروازهء نو با شادروان جلال آل احمد هم‌كلاس شدم و اين هم‌كلاسى به دوستى بدل شد و همچنان تا حيات او ادامه داشت . » كنىپور به سبب آنكه در دوسالگى پدر خود را از دست داد در زندگى رنج بسيار كشيد و تلخى بىشمار چشيد . خود دراين‌باره مىگويد : « ضمن تحصيل علم بايد تحصيل معاش مىكردم . سالها مصحح روزنامه و مجله و كتاب بودم و بدين‌طريق به تحصيل ادامه دادم و بعد به استخدام دولت درآمدم و پس از سى سال خدمت اكنون نيز در 69 سالگى روزانه بيش از هشت ساعت در يك مؤسسهء خصوصى كار مىكنم . » كنىپور در آغاز جوانى به شعر و شاعرى پرداخت و تخلص مستى را در شعر برگزيد و چون از استعداد و قريحهء كافى برخوردار بود به انجمن ادبى ايران راه يافت و با رموز شعر و فنون آن آشنايى يافت و با مطالعهء دواوين اساتيد شعر و ادب كهن فارسى شعرش مايه