بود كه طلاب بايد با زمان پيش بروند و با علوم جديد آشنا شوند . به‌هرحال ، او از ياوران مرحوم حاج شيخ عبد الكريم حايرى در سروسامان دادن به وضع حوزه بود و تا حد زيادى هم در بهبود وضع حوزهء علميه اصلاحات به عمل آمد . اما آنچه بيش از مقام دانشمندى در او نمودار بود ، روش مخصوص او در زندگى بود كه از ديگر روندگان ممتاز بود . او عارفى وارسته و عالمى آزادانديش و نويسنده‌اى محقق بود و در كارهاى خوب اجتماع تا جايى كه توانايى داشت پيش رفت و در سال 1313 شمسى در قم دبستان حيات و در سال 1315 دبيرستانى تأسيس كرد كه سپس هر دو به نام سنايى موسوم گرديد . آية اللّه برقعى در زمان جنگ بين‌الملل دوم كه آذوقه ناياب ، و مردم در تنگنا و سختى ، و فقرا و بينوايان از گرسنگى رنج مىبردند ، نتوانست بىتفاوت باشد . از اين روى به تشكيل انجمن خيريه همت گماشت و از متمكنين تهران و قم كمك گرفت و در منطقه‌اى كه سكونت داشت نانوايى ايجاد كرد . بدين‌طريق به بينوايان كمك و مساعدت نمود و خود اوقاتش بيشتر مصروف درماندگان مىشد و خانه‌اش پناهگاه بينوايان و فقيران بود و با كمال بردبارى و بلندنظرى مشكلاتشان را حل مىكرد . آية اللّه برقعى در مسائل اجتماعى و سياسى نيز بىتفاوت نبود ، هر زمان كه لازم بود از دولتها انتقاد مىكرد و دردهاى اجتماعى را با مقامات مسئول در ميان مىگذاشت ، اما كمتر گوش شنوايى بود . او از كسانى بود كه عميقا با جنگ و خونريزى مخالف بود و دولتهاى بزرگ را مسبب جنگها مىشمرد و جنگ را نمونهء توحّش انسان مىدانست . او نه تنها با جنگ مخالف بود ، بلكه با هر ستيزه‌جويى و اختلاف و كشمكش و منازعهء شخصى هم مخالف بود و در جنگ جهانى دوم كه آمريكا از سلاح اتمى استفاده كرد و دو شهر ژاپن را با مردمش به كام مرگ كشاند و در جنگ كره كه امريكا آن‌همه فجائع را مرتكب گرديد ، نهضت جهانى صلح در اروپا به وجود آمد و فرانسه پايگاه نهضت جهانى صلح شد و در كشورها نهضت صلح گسترش يافت و در سال 1329 در ايران نيز جمعيت هواداران صلح به رياست ملك‌الشعراء بهار تشكيل گرديد و چون از منويات آية اللّه برقعى در موضوع جنگ اطلاع داشتند ، از او خواستند كه به جمعيت صلح در ايران كمك كند و او نيز اولين سخنرانى خود را در مسجد شاه ( امام خمينى ) تهران تحت عنوان صلح و نيروى نگهبان آن ايراد كرد كه جمعى از روحانيون و نمايندگان مجلس و مقامات دولتى در آن شركت كردند