مزدا ( 1305 ) غلامرضا جولايى ، متخلص به مزدا ، فرزند حبيب اللّه ، در سال 1305 هجرى شمسى در شهر اراك قدم به عرصهء هستى نهاد . خواندن و نوشتن را در مكتب عموى خود مرحوم شيخ يحيى آموخت ، آنگاه دورهء ابتدايى را در دبستان مجيدى و هدايت ، و دورهء متوسطه را در دبيرستان صمصامى زادگاهش به پايان رسانيد . جولايى در سال 1324 شمسى به استخدام وزارت فرهنگ درآمد و به تدريس در مدارس شهر خود اشتغال ورزيد و از سال 1318 شمسى كار شعر و شاعرى را شروع كرد در آغاز با سرودن اشعار مذهبى به شاعرى پرداخت و به تدريج در هنر خود مهارت پيدا كرد . ازآن‌پس به اشعار ميهنى پرداخت و چون در ميان مردمى محروم زيست ، مايه‌هاى شعر خود را از همان مردم گرفت و هنر خود را در خدمت مردم به كار برد و آثارش در ابتدا در روزنامهء محلى شهرش به چاپ رسيد و سپس در مطبوعات تهران منتشر شد تا جايى كه مورد كينهء مقامات محلى قرار گرفت و به زندان افتاد . مزدا شاعرى با استعداد ، خوش‌قريحه ، توانا ، و انسانى وارسته و باصفاست و اشعار خود را با نامهاى مستعار : ج - آذرك ، پرويز پرويز ، آذرىراد ، و بهزاد كام‌جو در روزنامه‌ها و مجله‌ها انتشار داد و آخرين مجموعهء شعرى كه از او به چاپ رسيد " مهر وطن " در سال 1341 بود و آثار ديگر او كه در دست انتشار است : تذكرهء سخنوران اراك ، پارسىگويان برون مرزى ، جغرافياى منظوم ، وطن از ديدگاه شعرا ، تاريخچهء مختصر انجمنهاى ادبى تهران ، لاهوتى كه من شناخته‌ام . اشعار زير نمونه‌هايى از نظم اوست :