محزون ( 1300 - 1235 ) لطف اللّه جمالى ، كه در شعر محزون تخلص كرد ، فرزند حسين ، و خواهرزاده سيد جمال الدّين اسدآبادى ، در سال 1273 هجرى قمرى در اسدآباد همدان ديده به جهان گشود . نياكان او در اسدآباد به طايفهء مستوفيان معروف بوده‌اند . محزون علوم متداولهء زمان را در مكاتب قديم و نزد اساتيد عصر به پايان رسانيد و در ضمن مدتى نيز از محضر سيد صفدر ( پدر سيد جمال الدّين ) كسب فيض و دانش كرد . محزون از تربيت‌يافتگان مكتب سيد جمال الدّين اسدآبادى و منشى مقالات فارسى سيد و محل اعتماد او بوده است . محزون مردى خليق و متواضع و شاعرى توانا و وطن‌خواه بود و زندگىاش از مقررى دولت و امور كشاورزى مىگذشت و بيشتر اوقاتش صرف مطالعه و تحقيقات علمى و ادبى مىشد . آثار چاپ شده محزون بدين شرح است : 1 - رساله‌اى در شرح حال سيد جمال الدّين اسدآبادى ، كه تاكنون دومرتبه در برلين و تبريز چاپ شده ، 2 - ديوان اشعار ، مشتمل بر چهار هزار بيت از غزل و قصيده و مثنوى و مخمس و مسمط در سال 1334 شمسى به اهتمام فرزند دانشمندش صفات اللّه جمالى در تهران چاپ و منتشر شد ، 3 - رساله‌اى در عروض كه در مقدمهء ديوان اشعارش به چاپ رسيده است . دو كتاب ديگر از محزون به‌جا مانده يكى به نام علم جفر ، و ديگرى به نام كتاب لغت عربى با ترجمهء فارسى كه هنوز چاپ نشده است . محزون در سال 1340 هجرى قمرى بدرود زندگى گفت و جسدش را به عتبات عاليات منتقل كرده و در وادى السلام نجف به خاك سپرده شد . اشعار زير نمونه‌هايى از نظم اوست :