گلچين ( 1295 ) استاد احمد گلچين معانى ، متخلص به گلچين ، فرزند على اكبر ، در هيجدهم دى ماه 1295 هجرى شمسى در تهران ، در ميان خانواده‌اى سخت مذهبى پا به عرصهء وجود نهاد . پس از طى تحصيلات در سال 1313 به استخدام وزارت دادگسترى درآمد و در ادارهء كل ثبت‌اسناد و املاك به خدمت اشتغال ورزيد و مدت بيست و شش سال خدمت دولت را در مشاغل متعدد انجام‌وظيفه كرد و در سال 1342 بازنشسته گرديد . گلچين از سال 1330 بعد از ظهرها در كتابخانهء ملى ملك به خدمت پرداخت و در اسفند ماه 1338 به كتابخانهء مجلس انتقال يافت و مدت چهار سال نيز در آنجا كار كرد و در سال 1342 به دعوت نيابت توليت براى تنظيم فهرست كتب خطى آستان قدس رضوى به مشهد مهاجرت كرد و به عنوان كارشناس امور كتابخانه و مشاور فرهنگى نيابت توليت مشغول خدمت گرديد و در ضمن به تأليف پنج مجلد فهرست براى كتابخانه موفق شد و نيز در سال 1365 به تدريس در دانشكدهء ادبيات و علوم انسانى مشهد پرداخت . گلچين از سيزده‌سالگى زمزمهء شاعرى را آغاز كرد ، در پانزده‌سالگى رسما قدم در وادى شعر نهاد و آثارش در روزنامه‌هاى نسيم شمال و توفيق انتشار يافت و در آغاز با اميرى فيروزكوهى كه همكار ادارى هم بودند باب دوستى گشود و بعد هم با رهى معيرى دوستى يافت كه اين رابطهء دوستى و الفت تا پايان عمر آن دو ، ميانشان برقرار بود . گلچين در سال 1314 به انجمن ادبى حكيم نظامى راه يافت و هفته‌اى يك‌بار در آن انجمن شركت جست و با وحيد دستگردى همكارى كرد و پس از فوت وى انجمن ادبى ايران در منزل محمد على ناصح را تأسيس و در آن شركت جست و نيز در سال 1325 كه حسين سميعى ( اديب السلطنه ) انجمن ادبى فرهنگستان را تشكيل داد گلچين به عنوان دبير