صبورى ( 1313 - 1241 ) نصر اللّه صبورى كسروى انصارى ، فرزند ابو طالب عادل ، متخلص به صبورى ، ملقب به ملك الادب ، در پنجم ذيقعده سال 1279 هجرى قمرى در اصفهان تولد يافت . وى در منظومه‌اى كه در شرح حال خود سرود ، نسبش را به انوشيروان رساند و كسروى را از اين روى به دنبال شهرتش افزوده است ، جايى كه گويد : رسد گوهر من به نوشيروان * كه باد آفرينش به نوشين روان نه تنها به كسرى رسانم گهر * كه كسرى نهادم پدر در پدر صبورى در سال 1289 به اتفاق خانواده از اصفهان به تهران كوچيد و در اين زمان سرپرستى او را مادر و برادرانش به‌عهده داشتند . صبورى علوم ادبيه و عربيه را در تهران از اساتيد زمان خود فراگرفت ، آنگاه به استخدام دولت درآمد و در عدليه به خدمت اشتغال ورزيد . صبورى ضمن آنكه شاعرى زبردست و توانا بود ، در هنر خط مهارت داشت ؛ بخصوص خط شكسته و نستعليق را خوش مىنوشت و خطوطى كه از وى در اختيار نگارنده موجود است استادى او را در خط نشان مىدهد . صبورى در شعر سبك عراقى را برگزيد و به شيوهء اساتيد اين فن شعر گفت و از آنها پيروى كرد . وى در مدت زندگى همواره با بزرگان شعر و ادب و اساتيد علم و هنر معاشر بود و با وحيد دستگردى همكارى نزديك داشت و آثارش در مجلهء ارمغان به چاپ مىرسيد . ديوان اشعارش از پنجاه هزار بيت تجاوز مىكند . بارى او در سال 1353 هجرى قمرى چشم از جهان فروبست . اينك چند نمونه از نظم او :