صبوحى ( 1315 - 1237 ) شاطر عباس صبوحى ، فرزند كربلايى محمد على ، در سال 1275 هجرى قمرى در شهر قم به دنيا پا نهاد و در اين شهر نشو و نما يافت و به دنبال حرفهء شاطرى رفت و در اين پيشه كارآزموده شد . براى كسب درآمد و معاش بهتر راهى تهران گرديد و در آنجا به كار پرداخت و در همين شهر سكونت اختيار كرد و تا آخر عمر در تهران بزيست و سرانجام در سال 1315 شمسى چشم از جهان فروبست . شاطر عباس در دكانى كه كار مىكرد ، گاهى براى مشتريان اشعارى مىخواند و از ذوق شعر و شاعرى خود مشتريان را آگاه ساخت . شعرهايش مورد پسند خاطر دوستداران شعر قرار گرفت و به تدريج شعرش بر سر زبانها افتاد و به محافل مختلف راه يافت و موجب شهرت و معروفيتش گرديد . از زندگى خصوصى شاطر عباس اطلاعات دقيقى در دست نيست و ارباب تراجم نيز كمتر از او ياد كرده و يا اطلاعات بيشترى در اختيار نداشته‌اند تا از زندگى او پرده بردارند ، فقط تنى چند از محققين مقالاتى دربارهء شعر او نوشته و در يكى دو مجله طبع شده است . در سال 1306 شمسى يكى از ناشران تهرانى ، جزوه‌اى از اشعار شاطر عباس را چاپ و منتشر كرد كه با استقبال كم‌نظير روبرو شد . به‌تدريج ناشران سودجويى درصدد برآمدند كه وانمود كنند كليات اشعارش را فراهم كرده‌اند ، ناچار شده اشعارى از ديگر شاعران با حذف تخلص وارد ديوان او كنند ، از جمله غزل زير : ايا صيّاد رحمى كن مرنجان نيم‌جانم را * بكن بال‌وپرم امّا مسوزان استخوانم را كه از آن ابو القاسم لاهوتى كرمانشاهى است كه در ديوان شاطر عباس وارد شده است . و