ربّانى ( 1305 - 1224 ) محمد حسين قريب ( شمس العلماء ) ، متخلص به ربّانى ، در سال 1262 هجرى قمرى در قريهء گركان از توابع اراك از مادر زاد . وى علوم مقدماتى را در زادگاه خود فراگرفت و براى ادامهء تحصيل به قم شتافت و فقه و اصول و تفسير را در آنجا آموخت و براى تكميل تحصيل به بين النهرين رهسپار گرديد و نزد افاضل فقيهان و اديبان دانش اندوخت و پس از سه سال به ايران بازگشت . شمس العلماء قريب سفرى به هندوستان كرد و مدت ده سال در آن كشور بزيست و به آموزش و پرورش مشغول گرديد . ازآن‌پس به ايران بازگشت و چندى به تدريس پرداخت و در سال 1323 قمرى به قفقاز و اسلامبول و حجاز سفر كرد . ربّانى چندى رياست مدرسهء علميه و آنگاه رياست مدرسهء قاجاريه ( پهلوى ) را عهده‌دار بود و در سال 1332 قمرى از طرف وزارت عدليه به سمت مدعى العمومى ديوان عالى تميز و پس از چندى به سمت مستشارى ديوان تميز منصوب گرديد و در سال 1345 قمرى بدرود زندگى گفت . از تأليفات اوست : 1 - رساله مقصد الطالب ، 2 - رسالهء زينة الاسد ، 3 - رسالهء منظوم در اصول ، 4 - نور الحديقة ، 5 - نور الحدقة ، 6 - حواشى روضه ، 7 - حواشى معالم ، 8 - حواشى قاموس ، 9 - رسالهء لؤلؤ ، 10 - تاريخ خطّاطان ، 11 - لطائف الحكم ( در سه مجلد ) ، 12 - مقامه حجيّه ، 13 - قطوف الرّبيع ( چاپ شده ) ، 14 - ابدع البدائع ( چاپ شده ) ، 15 - رساله در معانى ، 16 - رساله در بيان ، 17 - رساله در تيمّم ، 18 - تاريخ شعرا ، 19 - تاريخ وهّابى ، 20 - رسالهء امانى . اشعار زير از نظم اوست :