پروانه ( 1312 ) پروانه دروديان ، كه در شعر پروانه تخلص مىكند ، فرزند حسين دروديان ، در سال 1312 هجرى شمسى در تهران ديده به جهان گشود . پروانه تحصيلات ابتدايى و دورهء متوسطه را در همان شهر به پايان رسانيد ، آنگاه به آموختن زبان انگليسى پرداخت و پيشرفت شايانى كرد و بيشتر اوقات خود را صرف مطالعه كتب مىكند . پروانه شاعرى خوش‌ذوق و بااستعداد است و در شعر سبك استادان متقدم را پيروى مىكند و از انواع شعر غزلسرايى را برگزيده و اشعارش از شيوايى و روانى و مضامين خوب و نو بهره دارد . نمونه‌هاى زير از شعر اوست : مىخندم تو گرفتار و به سويت نگران مىخندم * به تو و عشق تو و كار جهان مىخندم غم رسوايى دل با من ديوانه مگوى * كه به رسوايىات اى مايهء جان مىخندم كى وفادار تو باشم كه جفا ، كار من است * به وفا و به صفا طعنه‌زنان مىخندم نظرى بر من عيّار نظرباز انداز * كه به اين پير و به آن تازه‌جوان مىخندم قامت تير تو امروز كمان غم كيست * كه من از دور به تير و به كمان مىخندم از اشارات نهانت به خدا باخبرم * روزگاريست به اين راز نهان مىخندم تو گمان مىبرى ايمان من و عشق منى ؟ * من به ايمان و به عشق و به گمان مىخندم شيوه‌ام بوالهوسى باشد و بيدادگرى * كه به اشك تو و آه دگران مىخندم