آرنگ ( 1312 ) سيد مصطفى آرنگ ، فرزند حاج مير بابا ، در سال 1312 هجرى شمسى در تبريز قدم به عرصهء هستى نهاد ، قرآن و خواندن و نوشتن را پيش پدرش تعليم گرفت و تحصيلات ابتدايى و متوسطه را در زادگاه خود به پاى برد و در سال 1333 به منظور تحصيل علوم دينيه به قم عزيمت كرد و در اين شهر رحل اقامت افكند و به تحصيل در حوزهء علميه پرداخت و به اخذ گواهينامهء مدرسى در رشتهء منقول توفيق يافت . آرنگ ازآن‌پس به استخدام آموزش و پرورش درآمد و به تدريس در دبيرستانهاى قم اشتغال ورزيد و در خلال خدمت آموزشى براى ادامهء تحصيل به دانشسراى عالى راه يافت و به دريافت ليسانس نايل آمد و پس از سالها تدريس و مسئوليتهاى ادارى سرانجام بازنشسته گرديد و در اين شهر به كار مطبوعاتى پرداخت و كتابخانه‌اى داير كرد . آرنگ كار شعر و شاعرى را از دوران كودكى آغاز كرد و در سال 1324 در حالى كه كلاس پنجم ابتدايى را مىگذراند ، نخستين‌بار به سرودن شعر پرداخت و انگيزه‌اش را اين گونه بيان مىكند : « روزى دوستى كتابى به دستم داد تا آن را برايش اندك مدتى نگه دارم . من آن كتاب را گشودم ، گلشن راز شبسترى بود ، قدرى خواندم ، بر سر شوق آمدم و همين امر سبب گرديد خود به سرودن شعر پردازم ، در دورهء دبيرستان من انشاهاى خود را به صورت شعر انشاد مىكردم . » آرنگ شاعرى وارسته و عارف‌پيشه است و به مولا على ( ع ) اخلاص كامل دارد و با اين عشق دلخوش مىباشد و با آنكه مصيبتى جانكاه برايش روى داد ، اما همچون كوهى استوار و با نيروى معنوى تحمل مصيبت كرد وى مىگويد : « از آغاز جوانى به مطالعهء كتابهاى ادبى عرفانى علاقه و دلبستگى زيادى پيدا كردم و بيشتر اوقات خود را مصروف