روندگان طريقت . . . 180 ريزم ز مژه . . . 125 « ز » ز بس‌كه خاك . . . 479 ز دانش به اندر . . . 523 ز دست ديده و دل . . . 76 ز روى اين چمن . . . 137 ز گرد شير شكارش . . . 273 زمانه پندى آزاده . . . 345 زمانه دست مرا . . . 155 ز مهر خوب‌رويان . . . 154 ز نايبان رخ و چشم . . . 98 زهى نادان كه . . . 438 زير گل تنگدل . . . 125 « س » ساريست سرّ عشق . . . 125 سر به بالين . . . 140 سيرتى كان . . . 348 « ش » شاد باش اى . . . 347 شاها بايد كز تو . . . 393 شب تا به روز كار . . . 231 شعر او را برشمردم . . . 345 شگفت نيست . . . 196 شمس چون جلوه . . . 446 شمع از چه چو من . . . 268 شنيدم ز دانش‌پژوهى . . . 86 « ص » صوفى كه به . . . 453 « ط » طرفه حالى است كه . . . 70 طلب كردن علم از آن . . . 316 « ع » عجايبات جهان . . . 446 عشق است و بس‌كه . . . 125 عطّار روح بود . . . 419 عنقاى مغرب است . . . 393 « غ » غرّه مشو كه . . . 372 غواصى كن گرت . . . 256 « ف » فرمان خرد بر دل . . . 232 « ق » قامت دلكش و رخسار . . . 285 قدر مردم سفر . . . 98 قرب نى بالا . . . 348 « ك » كار پاكان را . . . 347 كنه خردم در خور . . . 313 كورى نمىرود . . . 472 كو سوخته‌اى كه . . . 69 كه كرد كار كرم . . . 120 كيپاپزان سحر . . . 68 كى رفته‌اى ز دل . . . 69 « گ » گر در ره شهوت . . . 43 گر دست بر آن . . . 345 گر دست بر آن . . . 448 گر گوهر طاعتت . . . 261 گر مديح و آفرين . . . 196 گر ناز كشى . . . 82 گفتا بهاى بوس . . . 232 گفتم بشمارم خم . . . 230 گفتم سخنت شكسته . . . 120 گويند صبر كن . . . 279 « م » ما برون را . . . 348 ما خانه‌خراب . . . 232 ما را همه ره . . . 69 مار بينش چه . . . 162 ما گمرهيم . . . 443 ماييم طالبان ره . . . 70 مپرس از من . . . 438 مرا به تجربه معلوم . . . 285 مرا به عشق . . . 309 مرا پير داناى . . . 423 مرد بايد كه دانش آموزد . . . 168 مشنو اى جان كه . . . 68 معانى هرگز . . . 438 معدوم شد مروّت . . . 129